To warto wiedzieć

KWIECIEŃ

ZABAWA MA BYĆ ZABAWNA!!!

Ma być dla dziecka źródłem przyjemności i radości. Także w czasie edukacji zdalnej, a może szczególnie w tym czasie, dziecko ma prawo budować z klocków bez przeliczania ich i segregowania.
Ma prawo oglądać bajki, które nie są edukacyjne i śpiewać piosenki, które lubi bez podnoszenia na przemian prawej i lewej ręki.
Dzieci mają prawo bawić się w sklep i stosować tylko sobie znany przelicznik pieniądza oraz toczyć wojny z plastikowymi pistoletami wetkniętymi za pasek spodni.
Mają prawo nie chcieć wykonywać kolejnej karty pracy, a nogi bociana pomalować na niebiesko.
Mają prawo mówić o tym co widzą i nie dzielić każdego słowa na sylaby i głoski.

Mają prawo być dziećmi i uczyć się w sposób, który jest naturalny i sprawia radość. Przez codzienne aktywności, przez bycie obok rodziców, którzy wykonują swoje obowiązki, przez obserwację i naśladowanie, przez naturalną ciekawość, przez rozmowę i kolejne milion pytań – dlaczego?.

Niezależnie od stanu epidemii dzieci mają prawo interesować się tym czym się akurat interesują, poznawać świat w sposób na który są gotowe, czuć się w domu jak w domu, mieć tu spokojną bazę wolną od przedszkolnego  rytmu.

ZABAWA MA BYĆ ZABAWNA. Bo taka jest bezcenna:
– w trakcie zabawy dzieci dokonują magicznej sztuczki regulacji pobudzenia i odreagowania emocji.
– w zabawie dzieci uczą się tego, co teraz jest im najbardziej potrzebne w sposób, który jest przyjemny, a więc przyjazny mózgowi
– w zabawie dzieci budują relacje, doświadczają więzi, uczą się uwzględniać innych i współpracować
-zabawa pozwala zadbać o siebie poprzez danie sobie w tej chwili tego czego najbardziej potrzebuję
– zabawa pobudza kreatywność, przez to, że uwalnia od stresu i pozwala kreować dowolną rzeczywistość.

 

KORONAWIRUS: JAK ROZMAWIAĆ Z DZIECKIEM?

W tej trudnej dla nas wszystkich sytuacji myślę, że warto zadbać o to w jaki sposób opowiadamy dzieciom o tym co się dzieje. Warto rozmawiać i rozwiewać wszelkie wątpliwości, aby dziecko czuło się bezpiecznie.

Jeśli nie poruszamy tematu dziecko widzi nasze napięcie, odczuwa je, a to może eskalować jego stres. Z kolei kiedy panikujemy i rozmawiamy tylko o tym, snujemy czarne wizje wtedy również podkręcamy lęk. Bądźmy otwarci, ale również uważni na to, co i w jaki sposób przekazujemy.

Pamiętajmy aby zapewnić naszym przedszkolakom poczucie bezpieczeństwa!

REGULACJA EMOCJI PRZEZ RUCH

W czasie kiedy swobodna aktywność wielu dzieci została mocno ograniczona duża część rodziców skarży się, że ich dzieci: są niespokojne, nie mogą usiedzieć na miejsc, są drażliwe, mają problemy z apetytem (jedzą ciągle lub nasila się wybiórczość pokarmowa) itp.

Myślę sobie, że dzieci w wieku przedszkolnym mimo, że nie komunikują wprost swojego stresu i lęku, mogą go przekazywać w ten właśnie sposób. U nich też, trudniej niż u dzieci starszych, odwołać się do świadomych strategii radzenia sobie z napięciem. Tym co może jednak pomóc jest ruch i praca z ciałem. Dzięki nim dziecko może odzyskać kontakt z „tu i teraz” oraz wyregulować pracę układu nerwowego.

Pomysłów jest pewnie wiele, ja podsuwam wam swoje:

🔵Domowy tor przeszkód – sekwencja planowych czynności ruchowych wykonywanych z wykorzystaniem „naturalnych przeszkód” – przeciśnij się pod krzesłem, przeskocz kanapę, przerzuć przez siebie koc, skacz na jednej nodze do drzwi, przejdź „stopka za stopką” po linii płytek itp. Taka zabawa wymaga od dziecka skupienia oraz zaangażowania wyższych partii mózgu (odpowiedzialnych m.in. za myślenie i planowanie), które w sytuacji wzmożonego napięcia mogą nie funkcjonować optymalnie.

🔵Przesuwnie ciężkich przedmiotów – sterty książek, pufy, obciążonego pudełka z jednego miejsca w inne. Stymulacja mięśni i stawów wpływa kojąco na układ nerwowy.

🔵Intensywny, szybki, krótkotrwały wysiłek ruchowy, pozwalający na obniżenie poziomu hormonów stresu – szalony taniec przy muzyce, podskoki, bieg w miejscu, przysiady itp. – koniecznie razem z rodzicem, co daje podwójną radość i motywację, i koniecznie do momentu uzyskania zadyszki i przyspieszonego bicia serca 😉

🔵Siłowanki – szalone zabawy w „zaraz cię złapię”, „nigdy mi nie uciekniesz”, „załaskoczę Cię” itp. – działają podwójnie, uwalniają od stresu oraz budują relacje poprzez wydzielanie (u dzieci i rodziców) oksytocyny – hormonu przywiązania.

🔵Naprzemienne napinanie i rozluźnianie mięśni w zabawie – „teraz jesteś jak surowy makaron spaghetti, a teraz jak ugotowany”, „ty jesteś posągiem, a ja próbuję cię przewrócić – potem zmiana”, „muchy latają i pająk idzie” itp. – takie zabawy pomagają dziecku rozróżniać stan napięcia i rozluźnienia i pozwalają odzyskać kontakt z ciałem oraz wewnętrzną równowagę.

materiały dostarczyła PANI psycholog pracująca w przedszkolu

 

W związku z zaistniałą sytuacją pragnę przesłać do Rodziców wszystkich dzieci uczęszczających do  Publicznego Przedszkola ,,Leśny Zakątek” informacje jak wspierać rozwój mowy swojego dziecka będąc w domu.

Są to między innymi:

 

  • obrazki,
  • rozmowa z dzieckiem,
  • rozwój mowy fleksykalnej

 

Obrazki jako pomoc w rozwoju mowy dziecka

Proces ten przebiega w następujących etapach:

  1. Nazywanie tego CO JEST na obrazku, wymienianie poszczególnych jego elementów.
  2. Mówienie o tym CO SIĘ DZIEJE, zadawanie i odpowiadanie na pytanie co robi?
  3. Ujmowanie relacji między tym CO JEST, a tym CO SIĘ DZIEJE i domyślanie się przyczyn i skutków (DLACZEGO TAK SIĘ DZIEJE?).
  4. Ocenianie postępowania bohaterów.

Należy pamiętać o dostosowaniu stopnia trudności obrazka do wieku
i możliwości dziecka.

Rozmowa dotycząca treści obrazka sytuacyjnego daje możliwość ćwiczeń gramatycznych, wdrażających do właściwego stosowania części mowy, form odmiany, budowania pełnego zdania i wiązania zdań w dłuższą wypowiedź.

Rozmowy z dzieckiem

Rola rodzica to nie tylko aktywne wysłuchanie  komunikatu dziecka, ale w razie błędów przeredagować go w prawidłowej formie
i przekazać go za pomocą krótkich i poprawnych zdań.

Stopniowo wzbogacać można sposób komunikacji dzieci, poprzez ćwiczenia dotyczące strony leksykalnej, tzn. poszerzania słownictwa, poprzez rozbudowywanie go o:

  • rzeczowniki – nazwy przedmiotów, osób, zwierząt, sprzętów, ubrań, produktów żywnościowych;
  • czasowniki – nazwy czynności;
  • przymiotniki – nazwy cech i właściwości, wielkości, kształtu, koloru, stanów emocjonalnych;
  • przyimki – określające stosunki przestrzenne między obiektami (na, pod, obok, w, za).

Przydatne mogą okazać się różnego rodzaju obrazki, przedmioty, w tym zabawki bliskie dziecku.

Rozwój mowy leksykalnej

Rozwijanie strony leksykalnej powinno odbywać się w trzech etapach:

  1. ROZUMIENIE znaczenia danego wyrazu, zdania, tekstu (pokaż gdzie…., pokaż kto…., pokaż, co zrobił…..).
  2. POWTARZANIE nowych słów, wyrażeń, dźwięków.
  3. NAZYWANIE – samodzielne używanie przez dziecko w wypowiedziach spontanicznych nowo poznanych wyrazów.

Stymulacja rozwoju mowy dziecka (bez względu na jego wiek) może odbywać się podczas codziennych czynności, nie zakłócając ich przebiegu.

 

materiały dostarczyła Pani logopeda pracująca w przedszkolu

 

 DRODZY RODZICE , ABY UROZMAICIĆ POBYT DZIECI W DOMU ZOSTAŁA UTWORZONA GRUPA NA FACEBOOKU

„KRASNOLUDKI ŁASKARZEW”,

NA KTÓREJ NA BIEŻĄCO WSTAWIAMY PROPOZYCJE DZIAŁAŃ EDUKACYJNYCH UWZGLĘDNIAJĄCYCH REALIZACJĘ PODSTAWY PROGRAMOWEJ.

ZAPRASZAMY DO WSPÓŁPRACY

MARZEC

MODEL PRZEDSZKOLAKA DOJRZAŁEGO DO PODJĘCIA NAUKI W SZKOLE

Mówiąc o dziecku dojrzałym do rozpoczęcia nauki szkolnej mówimy wówczas gdy osiągnie ono dojrzałość fizyczną, emocjonalno – społeczną i umysłową.

Spójrzmy zatem na model dziecka dojrzałego do szkoły.

  • dojrzałość fizyczną:
    • Dziecko jest ogólnie sprawne ruchowo. Posiada sprawność manualną i nie zaburzoną koordynację wzrokowo- ruchową. Charakteryzuje się poprawnym funkcjonowaniem organów zmysłowych .jest odporne na choroby i zmęczenie.
  • dojrzałość emocjonalno – społeczna:
    • Dziecko jest w znacznym stopniu samodzielne. Chętnie i łatwo nawiązuje kontakty z nauczycielem i kolegami. Posiada umiejętność podporządkowania się niezbędnym wymaganiom dyscypliny. Jest obowiązkowe, wytrwałe i wrażliwe na opinię nauczyciela. Cechuje je taki stan równowagi nerwowej, która umożliwia opanowanie reakcji emocjonalnych.
  • dojrzałość umysłowa:
    • Dziecko jest aktywne poznawczo, chce się uczyć. Interesuje się czytaniem i pisaniem. Dobrze orientuje się w najbliższym otoczeniu i środowisku, w którym żyje. Rozporządza zasobem doświadczeń i wyobrażeń będących podstawą do rozwoju pojęć. Potrafi uważnie i ze zrozumieniem słuchać tego, co mówi nauczyciel. Rozumie i spełnia polecenia nauczyciela. Posiada umiejętność swobodnego i zrozumiałego dla otoczenia wypowiadania się , opowiadania, wyrażania życzeń, pytań, własnych sądów i ocen.
  • dojrzałość do czytania i pisania:
    • Dziecko umie dokonywać analizy oraz syntezy wzrokowej i słuchowej niezbędnej w procesie rozróżniania kształtów, dźwięków, ich rozpoznawania, porównywania i odtwarzania. Rozumie znaczenie wyrazów jako graficznych odpowiedników słów. Posiada orientacje przestrzenną, która umożliwia mu rozpoznawanie i kierunków, położenia i proporcji wymiarów odwzorowanych form graficznych. Ma pamięć ruchową czyli umiejętność przetwarzania obrazu graficznego na obraz ruchu. Umiejętność kontrolowania wzrokiem własnych ruchów pozwala mu świadomie nimi kierować.
  • dojrzałość do matematyki:
    • Dziecko rozumie i umie określić stosunki przestrzenne, czasowe i ilościowe w praktycznym działaniu. Potrafi sklasyfikować przedmioty według przeznaczenia, wielkości, kształtu i koloru. Umie na konkretach dodawać i odejmować w zakresie 10.

Przedszkole ma przygotować dziecko do pełnienia przez nie roli ucznia , jednak powinno być wspierane w swych działaniach przez rodziców wychowanków. Ich rola jest tu również ważna i ma polegać na :

  • Dbałości o zdrowie fizyczne dziecka poprzez kontrole lekarskie, stosowanie się do wskazań i stworzenie odpowiednich warunków bytowych.
  • Kształtowanie prawidłowej wymowy, rozwoju słownictwa poprzez częsty kontakt z dzieckiem, rozmowy, zapewnianie mu towarzystwa rówieśników.
  • Rozwijanie logicznego myślenia, zapamiętywania poprzez pobudzanie dziecka do obserwacji, rozmowy na określone tematy, wyjaśniania, wyciąganie wniosków, interpretowanie widzianych zjawisk i rzeczy.
  • Wyrabianiu umiejętności słuchania, koncentracji , uwagi i żądanie, aby dzieci zaczętą pracę zawsze kończyły.
  • Wyrabianie umiejętności spostrzegania istotnych szczegółów, analizowania ,syntezowania poprzez np. gry i zabawy z dzieckiem ćwiczące w/ w czynności.
  • Dbałość o prawidłowy rozwój ruchowy dziecka- ćwiczenie sprawności rak poprzez rysowanie, kalkowanie, zamalowywanie, wycinanie według wzoru, lepienie z plasteliny itp.
  • Nauczenie szanowania pomocy szkolnych poprzez przyzwyczajanie dziecka do utrzymania porządku w zabawkach.
  • Rozbudzenie zainteresowania szkołą , poprzez odpowiednio prowadzone rozmowy.
  • Przygotowanie do samodzielności w obsługiwaniu siebie poprzez wcześniejsze wymagania w tym zakresie.
  • Wyrabianie umiejętności współżycia w grupie poprzez zapewnianie kontaktów z rówieśnikami i kierowanie nimi.

 

 

LUTY

ĆWICZENIA WYRABIAJĄCE SPRAWNOŚĆ DZIECI

1 Rozwijanie psychomotoryki. Współpraca analizatora wzrokowego i ruchowego. Wyrabianie płynności i szybkości ruchów z uwzględnieniem spostrzegania wzrokowego, koncentracji uwagi i porównywania

  1. a) układanie
  • z koralików, klocków
  • z patyczków
  • z tasiemki
  • z różnokolorowej wełny
  • z elementów mozaiki geometrycznej
  1. b) układanki i gry z obowiązującymi regułami
  • układanki- rozsypanki
  • układanki –dobieranki oparte na zasadzie tożsamości
  • układanki –dobieranki oparte na zasadzie przynależności
  • układanki i gry oparte na przeliczaniu i wstępnym poznawaniu figur geometrycznych

2 Ćwiczenia koncentracji uwagi i wyobraźni przestrzennej

  1. zabawy konstrukcyjne

-przybijanki wg wzoru

-układanki magnetyczne

 

3 Ćwiczenia orientacji przestrzennej i kierunkowej

  1. a) orientacja w kierunkach związana z własnym ciałem, poruszanie się w przestrzeni, działanie w niej
  • zapoznanie w trakcie zabaw z kierunkami : prosto, w lewo, w prawo
  • różnicowanie w otoczeniu wielkości i ujmowanie stosunków w przestrzeni oraz różnicowanie ilości

 

4 Ćwiczenia koordynacji słuchowo- wzrokowo- ruchowej

  • ćwiczenia i zabawy ułatwiające orientację w kierunkach
  • różnicowanie sygnałów słuchowych i wzrokowych
  • zabawy słuchowe

 

5 Ćwiczenia sprawności rąk przy pomocy zabaw ruchowych związanych z otoczeniem, rzucaniem, chwytaniem

  • rzucanie do celu piłek różnej wielkości, obręczy, woreczków
  • ćwiczenia usprawniające ruch chwytny palców( wskazującego i dużego oraz ukierunkowanie ruchów od strony lewej do prawej)

 

6 Koordynacja rąk i współpraca palców

  1. lepienie
  • ugniatanie plasteliny i zapełnianie nią powierzchni
  • wałkowanie cienkich wałków i obwodzenie nimi narysowanych przedmiotów i figur
  • układanie z wałeczków plasteliny kwiatów , ptaków, zwierząt
  • nakładanie na sylwetkę postaci ludzkiej z plasteliny
  • lepienie zwierząt ze szczególnym uwzględnieniem uwagi na części składowe głowę, szyję tułów, nogi
  • zalepianie całej powierzchni kartki- tworzenie tła dla ulepionych postaci lub przedmiotów
  • układanie z plasteliny scenek

 

7 usprawnianie palców oraz koordynacja ruchów rąk ze wzrokiem. Wyrabianie precyzji ruchów i koncentracji uwagi

  1. wycinanie typu płaskiego i przestrzennego
  • cięcie papieru wzdłuż narysowanej linii prostej
  • cięcie bez narysowanej linii
  • cięcie pasków papieru jednakowej szerokości
  • cięcie wzdłuż linii falującej łamanej
  • wycinanie dużych i małych kół
  • cięcie papieru i kartonu po łuku
  • wycinanie po śladzie
  • wycinanie postaci ludzkiej, zwierząt , kwiatów i roślin
  • wycinanie części obrazków do składania
  • wycinanki przestrzenne

 

8 Rozwijanie orientacji przestrzennej, kształtowanie pojęcia stosunków, proporcji, wymiarów

  1. majsterkowanie

– cięcie, sklejanie, rysowanie, malowanie

-wykonywanie prac konstrukcyjnych wg wzoru

  • wykonywanie prac konstrukcyjnych wg własnego pomysłu

 

9 Usprawnianie ruchów rąk, zwalnianie napięcia mięśniowego, rozluźnianie mięśni. Wyzwalanie ruchów płynnych, swobodnych ruchów ramienia i przedramienia

  1. malowanie
  • malowanie jednocześnie obydwiema rękami
  • zamalowywanie całej powierzchni dużego arkusza papieru
  • malowanie palcami obu rąk równocześnie lub na przemian ruchem spokojnym, swobodnym
  1. malowanie palcem na całej powierzchni różnokolorowych linii poziomych i pionowych z zachowaniem kierunku od strony lewej do prawej
  2. malowanie pędzlem
  • linii prostych, splątanych nici, kłębuszków, jaskółek
  • zamalowywanie kolorem większych płaszczyzn ruchami od strony lewej do prawej i z góry na dół (przy zastosowaniu różnych technik po śladzie i samodzielnie) np.: szerokiej jezdni, po której jeżdżą pojazdy, wąskiej alejki w parku,

 

  1. Ćwiczenie płynności i precyzji ruchów ręki, usprawnienie koordynacji wzrokowo-ruchowej, planowanie ruchu, a tym samym zmniejszenie chaotyczności w pracy. Kształcenie wrażliwości estetycznej i wytrwałości.
  • zamalowywanie pól między liniami poziomymi (różnymi kolorami) jako przygotowanie do malowania rysunków
  • malowanie wzoru np.: na sukienkę, w formie linii pionowych
  • malowanie krótkich pionowych kresek, np.: idziemy parami, płotek
  • malowanie linii falujących poziomych i pionowych – fale na morzu, z zachowaniem ciągłości i kierunku zgodnego z kierunkiem pisma,
  • malowanie linii spiralnych – dom ślimaka, kłębuszki
  • malowanie kółek w kołach od najmniejszych do największych i odwrotnie
  • malowanie linii łamanej w formie wzory na obrus, ręcznik, dywan, zasłonę, kilimek, chodnik, poduszkę
  • malowanie dużych konturowych przedmiotów, figur
  • malowanie na podkładzie z klejówki
  1. malowanie pęczkiem waty :
  • duże i małe chmury, kałuże
  • malowanie po śladzie
  1. zamalowanie dużych konturowych rysunków, przedmiotów,
  2. malowanie flamastrami
  • zamalowywanie określonym kolorem np. wykropkowanych miejsc,
  • zamalowywanie powierzchni, konturów np.: kwiatów, domów, domalowywanie brakujących części.

 

11.Kształcenie ruchów dużych, różnorodnych oraz małych, precyzyjnych. Wyróżnianie części, zmiana kierunku. Ćwiczenie koordynacji słuchowo-ruchowej.

 

Rysowanie:

  • kredą na tablicy i dużych arkuszach papieru rozłożonych na podłodze,
  • odtworzenie dynamicznego ruchu: zabawy ruchowo- graficzne np.: bieg w rzędach, omijanie przeszkody, zabawa w berka, węża, szukanie grzybów, zjeżdżanie na sankach, przechodzenie przez tunel, jazda na rowerze, nawijanie nici, dzieci pod prysznicem, podlewanie grządek( lewej, z prawej), trawnika

 

  1. Ćwiczenia utrwalające znajomość kierunku

 

  • rysowanie wg instrukcji z zachowaniem podanych kierunków
  • rysowanie linii zamkniętej: łączenie korali tego samego koloru lub wielkości, łączenie kropek , kresek w różne przedmioty, rysowanie dymu z komina, padającego śniegu, deszczu
  • wodzenie palcem po wzorze
  • odtwarzanie wzoru na dużych arkuszach papieru węglem lub kredą
  • odtwarzanie wzoru w powietrzu

 

  1. Ćwiczenie koordynacji wzrokowo- ruchowej. Rozwijanie sprawności graficznych.
  • odtwarzanie wzory na dużych arkuszach
  • rysowanie ołówkiem, rycie patykiem w mokrej, gęsto namalowanej farbie klejowej
  • rysowanie świecą, tuszem
  • kalkowanie przez kalkę techniczną.

 

  1. Ćwiczenia mięśni palców i zdolności współpracy mięśni palców, umiejętność współpracy pracy między palcami.

 

Wydzieranie:

  • łatwych kształtów, np.: piłek, baloników, namiotów, kwiatów, zimowych lub jesiennych sadów, kolorowych liści, ilustracji do bajek,
  • kompozycji z kolorowych pasków
  • kompozycji z elementów wyrwanych z papieru z nacięciami.

 

15.Wyrabianie umiejętności prawidłowego trzymania i posługiwanie się narzędziem piszącym ( kredka, flamaster, długopis)

 

Ćwiczenie graficzne

  • kreślenie linii poziomych, pionowych, po śladzie i samodzielnie
  • kreślenie linii falistych, kolistych
  • kreślenie linii zamkniętych ( koła, owale, prostokąty)
  • łączenie liniami zaznaczonych punktów
  • obrysowywanie szablonów
  • kopiowanie przez kalkę techniczną
  • tworzenie kompozycji plastycznych

 

 

 

STYCZEŃ

Prośba dziecka

 

Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinieniem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.

Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję – poczucia bezpie­czeństwa.

Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko ty możesz pomóc mi zwal­czyć zło póki jest to jeszcze w ogóle możliwe.

Nie rób ze mnie większego dziecka, niż jestem. To sprawia, że przyjmuję postawę głupio dorosłą.

Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to absolutnie konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozma­wiamy w cztery oczy.

Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.

Nie wmawiaj mi, że błędy, które popełniam, są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.

Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, ze cię nienawidzę. To nie ty jesteś   moim wrogiem, lecz twoja miażdżąca przewaga!

Nie zwracaj zbytniej uwagi na moje drobne dolegliwości. Czasami wykorzystuję je, by przyciągnąć twoją uwagę.

Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed tobą bronić i robię się głuchy.

Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie tlamszony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.

Nie zapominaj, ze jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To dlatego nie zawsze się rozumiemy.

Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.

Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i wtedy tracę całą moją wia­rę w ciebie.

Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.

Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.

Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia.

Nie wyobrażaj sobie, iż przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej nawet ci się nie śniło.

Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.

Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem, jak trudno dotrzymać mi kroku w tym galopie, ale zrób, co możesz, żeby nam się to udało.

Nie bój się miłości. Nigdy.

Janusz Korczak

 

GRUDZIEŃ

Według Marii Ziemskiej istnieją postawy rodzicielskie, które sprzyjają rozwojowi dziecka – właściwe oraz przyczyniające się do powstawania zaburzeń w zachowaniu dziecka  – niewłaściwe.

 Do właściwych postaw rodzicielskich należą :

–  akceptacja dziecka, czyli przyjęcie go takim jakim jest, ze wszystkimi jego wadami i zaletami. Rodzice akceptujący dziecko      ufają mu, troszczą się o nie i okazują mu swoje uczucia. Kontakt z nim jest dla nich  przyjemnością, daje im zadowolenie. Pozwalają na uczuciową niezależność. Poprzez akceptację dają mu poczucie bezpieczeństwa i   zadowolenia z własnego istnienia.

  • współdziałanie z dzieckiem – polega przede wszystkim na nawiązaniu z nim kontaktu. Rodzice wzbudzają zainteresowanie dziecka sprawami domowymi i starają się angażować je w sprawy swoje i domu. Pomagają w zdobywaniu wiadomości, znajdują czas na wspólne wykonywanie różnych prac, są zorientowani w jego planach bliższych i dalszych.
  • rozumna swoboda – oznacza opiekę nad dzieckiem w miarę jego   dorastania, coraz szerszym zakresem  działań z dala od rodziców.

Jednak nie oznacza to, że rodzice nie wiedzą co dziecko robi, gdzie i z   kim  przebywa. Mimo, że pozwalają dziecku na większą swobodę,    potrafią nadal być autorytetem dla niego. Dyskretnie kierują nim,  dbają o jego zdrowie i bezpieczeństwo.

  • uznanie praw dziecka – rodzice uznają dziecko jako równouprawnionego członka rodziny, dopuszczają je w miarę jak wzrasta do coraz szerszego kręgu spraw, w których współdecyduje i współuczestniczy. Przejawiają szacunek dla jego indywidualności. Kierują dzieckiem przez podsuwanie mu sugestii. Stosują również szeroko wyjaśnienie i tłumaczenie. Dyscyplinę opierają na wzajemnych ustaleniach i na racjonalnych podstawach. Dziecko wie, czego oczekują  od niego rodzice, a oczekiwania nie przekraczają jego możliwości.

Rodzice przejawiający właściwe postawy wobec dziecka chętnie otaczają je właściwą opieką. Dostrzegają i zaspokajają jego potrzeby. Wykazują się dużą cierpliwością i gotowością tłumaczenia i wyjaśniania. Łatwo też nawiązują kontakt z dzieckiem oparty na wzajemnej sympatii i zrozumieniu. Rodzice tacy są zdolni do obiektywnej oceny dziecka w wyniku odpowiedniego dystansu wobec niego i akceptacji jego osoby.

Niewłaściwe postawy rodzicielskie to :

  • unikająca – charakteryzuje ją ubogi stosunek uczuciowy między rodzicami, a dzieckiem, wręcz obojętność uczuciowa rodziców. Przebywanie z dzieckiem nie sprawia im przyjemności, a nawet bywa odczuwane jako trudne. Rodzice są bezradni i nie wiedzą co z nim robić. Nie znają trosk, ani radości swojego dziecka. Kiedy dziecko usiłuje nawiązać z nimi kontakt, pod  byle pretekstem zbywają je.
  • postawa odtrącająca – rodzice nie dbają o dziecko, nie lubią go, dają mu to wyraźnie odczuć. Często widzą w dziecku same złe cechy, które należy tępić. W każdym jego zachowaniu dopatrują się złośliwości. Otaczają je zakazami i poddają surowej dyscyplinie.
  • postawa nadmiernie wymagająca, zmuszająca, korygująca – przejawia się tym, że rodzice stwarzają sobie wzór dziecka jakie pragnęliby mieć. Do tego wzoru naginają wszystko nie licząc się z jego indywidualnymi cechami i możliwościami. Od dziecka wymaga się ślepego posłuszeństwa, nie uznaje się jego praw w rodzinie i poszanowania jego indywidualności.
  • postawa nadmiernie chroniąca – stosunek do dziecka jest bezkrytyczny. Rodzice przejawiają wobec niego tzw. ślepą miłość. Uważają je za wzór doskonałości. Przesadnie się nim opiekują, nie doceniają praktycznych możliwości dziecka.

 

 

LISTOPAD

 

  1. ĆWICZENIA I ZABAWY MUZYCZNO – RUCHOWEĆwiczenia i zabawy kształtujące prawidłową postawę, wyrabiające sprawność fizyczną oraz estetykę ruchów:
    – chodzenie, bieganie, podskoki w ustawieniu swobodnym 1 zorganizowanym (w kole, rzędzie, w rozsypce, parami), próby utrzymania regularnych odstępów pomiędzy dziećmi w kole
    – kształtowanie sprawności manualnych poprzez ćwiczenia z rekwizytami,
    – poznawanie własnego ciała (ćwiczenia poszczególnych grup mięśni),
    b) Ćwiczenia i zabawy orientacyjno – porządkowe:
    – reakcja na sygnały muzyczne,
    – ćwiczenia przestrzenne (różnorodne ustawienia na sygnały w kole, parach, grupach, w dwu-, trzyosobowych kółkach, w szeregu, itd.
    – ćwiczenia inhibicyjno – incytacyjne,
    – gry i zabawy z zachowaniem ustalonych zasad
  1.  ĆWICZENIA WYRABIAJĄCE POCZUCIE RYTMU I TEMPA
    – słuchanie rytmów „mówionych” (w metrum parzystym, nieparzystym, kombinowanym, typowym, nietypowym),
    – poruszanie się w pulsie,
    – wyklaskiwanie wartości miarowych,
    – wyklaskiwanie prostych rytmów,
    – granie rytmów znanych piosenek na instrumentach perkusyjnych,
    – rozpoznawanie znanych piosenek, rytmiczanek w oparciu o ich charakterystyczny rytm,
    – rozróżnianie metrum parzystego i nieparzystego,
    – rozróżnianie motywów rytmicznych: „różny”, „taki sam”,
    – utrzymywanie jednakowego tempa marszu,
    – próby stopniowego przyspieszania i zwalniania tempa w marszu, mowie i klaskaniu,
    c) nauka prostych tańców ludowych i narodowych.
  2. ĆWICZENIA I ZABAWY ROZWIJAJĄCE INWENCJĘ TWÓRCZĄ DZIECKA
  3. a) Ćwiczenia i zabawy ruchowe:
    – naśladowanie ruchów zwierząt, czynności dorosłych, itp.,
    – odtwarzanie ruchem i gestem nastroju muzyki,
    – próby ilustrowania ruchem piosenek i miniatur instrumentalnych wg propozycji nauczyciela oraz pomysłów dzieci,
    b) ćwiczenia słowno – muzyczne:
    – nauka gry na dzwonkach różnych skal dźwiękowych, ilustrujących opowiadanie nauczyciela lub ułożone przez dzieci,
    – układanie melodii do podanych tekstów,
    – układanie własnych tekstów, tworzenie do nich własnych melodii.
  4. 4. ĆWICZENIA SŁUCHOWO – GŁOSOWE
    – rozpoznawanie odgłosów z otoczenia – zagadki słuchowe, rozpoznawanie rejestrów, kontrastów dynamicznych, barwy instrumentów muzycznych,
    – rozróżnianie melodii opadających i wznoszących się,
    – rozpoznawanie znanych piosenek na podstawie fragmentów melodii (granych lub śpiewanych),
    – określanie kontrastów: szybko – wolno, smutno – wesoło, cicho – głośno, wysoko – nisko,
    – aktywne słuchanie krótkich utworów literatury muzycznej,
    – słuchanie melodii opartych na różnych skalach
  5. – rozpoznawanie ilości granych dźwięków,

– rozpoznawanie tańców ludowych na podstawie granej lub śpiewanej melodii,
– śpiewanie w górę i w dół gamy: majorowej, minorowej eolskiej i harmonicznej,
– śpiewanie piosenek w metrum parzystym, nieparzystym, opartych na różnych skalach,
– ćwiczenia emisyjne, oddechowe i regulujące siłę głosu,
– ćwiczenia artykulacyjne,
– rozpoznawanie motywów zakończeniowych: D – T,
– umiejętność zakończenia melodii na T,
– powtarzanie motywów melodycznych za głosem lub instrumentem,
– śpiewanie melodii solmizacją,
– układanie prostych melodii z szablonów (na zasadzie dyktanda).

  1. MUZYKOWANIE NA INSTRUMENTACH PERKUSYJNYCH- nauka gry na dzwonkach diatonicznych,
    – nauka gry na pozostałych instrumentach perkusyjnych,
    – granie akompaniamentów do piosenek i utworów instrumentalnych,
    – tworzenie prostych ilustracji dźwiękowych.

 

PAŹDZIERNIK

Mowa ma ogromny wpływ na rozwój dziecka, szczególnie w wieku przedszkolnym i szkolnym. Daje możliwość precyzyjnej komunikacji, stanowi narzędzie w zdobywaniu informacji, pozwala na wyrażanie swoich myśli, własnych opinii i uczuć.
Poziom językowej komunikacji w dużej mierze wpływa na sukcesy edukacyjne, zawodowe oraz stosunki z innymi ludźmi. Czasem koniecznym do szczególnie intensywnej pracy skierowanej na rozwój związanych z mową sprawności jest okres przedszkolny, zatem jeżeli słyszymy że nasze dziecko mówi nieco inaczej niż jego rówieśnicy, nieprawidłowo wymawia poszczególne głoski lub nie mówi wcale to możemy z nim przeprowadzić w formie zabawy szereg różnorodnych ćwiczeń usprawniających mowę.

ĆWICZENIA ODDECHOWE WSPOMAGAJĄCE PRAWIDŁOWĄ WYMOWĘ 

– dmuchanie przez dziurkę od klucza na płomień świecy

– rozdmuchiwanie przez słomkę kaszy na tacy

– rozdmuchiwanie przez słomkę kaszy, na tacy, dźwiękami mowy: /f/ /t/ /ts/ /s/ /c/

– dmuchanie na płomień świecy dźwiękami mowy: /f/ /t/ /ts/ /s/ /c/

– dmuchanie na nitkę trzymaną wzdłuż linii nosa

– dmuchanie na nitkę, trzymaną wzdłuż linii nosa, dźwiękami mowy

– dmuchanie na kuleczkę z waty różnym dźwiękami mowy

– głęboki wdech z uniesieniem ramion, wydech z opuszczeniem rąk.

– dmuchanie w baloniki, piłki.

– gra na instrumentach dętych.

– głęboki wdech: ręce zgięte, łokcie przesuwamy do tyłu; głęboki wydech – łokcie przesuwamy do przodu.

– głęboki wydech w siadzie – rozchylanie ramion ukośnie ku górze; głęboki wydech – chowanie głowy i tułowia („kulenie się”).

– głęboki wdech – uniesienie rąk w bok; głęboki wydech – przesuwanie rąk do przodu i krzyżowanie ich.

-zdmuchiwanie kawałeczków papieru (piórka, piłeczki, drobne zabawki) z blatu stołu, z dłoni.

ĆWICZENIA SŁUCHOWE

– rozpoznawanie dźwięków z otoczenia

– rozpoznawanie dźwięków instrumentów muzycznych

– rozpoznawanie dźwięków z nagrań

– rozpoznawanie głosu kolegów i koleżanek

– wyróżnianie wyrazów w zdaniu. ( stawiamy tyle klocków, rysujemy tyle kółeczek, klaszczemy tyle razy ile słów słyszy dziecko w wypowiadanym zdaniu).

– wydzielanie sylab w wyrazach poprzez wystukiwanie sylab, wyklaskiwanie, badanie ile razy opadnie żuchwa / na ręce/ przy wybrzmiewanie sylab.

– nazywanie obrazków – dziecko kończy wyraz po pierwszej sylabie wypowiedzianej przez logopedę, nauczyciela, rodzica, a potem odwrotnie – dziecko zaczyna.

– dzielenie na sylaby imion dzieci / na początku łatwych/.

– wyszukiwanie imion dwu- i trzysylabowych.

– wyszukiwanie słów z podaną przez n-la sylabą.

– rozpoznawanie określonej sylaby w rozsypance sylabowej, np. ba, pa, ta, da, la, ra.

– wyszukiwanie imion rozpoczynających się od samogłoski, następnie od podanej spółgłoski.

ĆWICZENIA JĘZYKA 

– oblizywanie warg- usta szeroko otwarte ( można posmarować miodem, kremem czekoladowym)

– wysuwanie języka do przodu i cofanie w głąb jamy ustnej (bez kontaktu z wargami), język szeroki lub wąski

– dotykanie językiem górnej i dolnej wargi

– wysuwanie języka w kierunku nosa i na brodę

– wahadełko – przenoszenie języka z jednego kącika ust do drugiego bez dotykania warg i zębów

– klaskanie językiem – jedzie konik

– oblizywanie zębów – usta szeroko otwarte

– mlaskanie czubkiem, środkiem języka

– wypychanie czubkiem języka policzków

– udawanie ssania cukierka

– otwieranie i zamykanie zębów bez odrywania języka od podniebienia

– przesadne wymawianie głosek L-A, przy szeroko otwartych ustach

– przeciskanie języka między zębami

– układanie języka w rulonik

– dotykanie czubkiem języka górnych i dolnych zębów trzonowych

ĆWICZENIE WARG

– przesadne, wyraziste wymawianie głosek U-I ( wycie syreny)

– przesadne, wyraziste wymawianie głosek A-O

– przesadne, wyraziste wymawianie głosek A-O-U

– cmokanie

– utrzymywanie ołówka między wargą górną a nosem ( wąsy )

– przesuwanie ściągniętych warg na prawo i lewo

– czesanie dolnymi zębami wargi górnej i odwrotnie

– parskanie

– gwizdanie

– przerzucanie powietrza z jednego policzka do drugiego

– nabieranie powietrza pod górną i dolną wargę

– wciąganie i nadymanie policzków

– ssanie wargi górnej i dolnej

– granie palcami na wargach

– rozwieranie zaciśniętych warg( pyszczek ryby)

– wyrywanie kartki papieru z zaciśniętych warg

– usta wesołe, smutne, złe

– mlaskanie

-prychanie jak koń

– dmuchanie zupy

– usta ściągnięte w buzię królika

 ĆWICZENIA POLICZKÓW

– nadymanie

– zabawa balon pękł

– wciąganie policzków

– nadymanie policzków – „ gruby miś”

– wciąganie policzków – „ chudy zajączek”

– nabieranie powietrza w usta i zatrzymanie w jamie ustnej, krążenie tym – powietrzem, powolne wypuszczanie powietrza

– naprzemiennie „ gruby miś” – „ chudy zajączek”

– nabieranie powietrza w usta, przesuwanie powietrza z jednego policzka do drugiego na zmianę

 ĆWICZENIA PODNIEBIENIA MIĘKKIEGO

– ziewanie z otwartymi szeroko ustami

– kasłanie z wysuniętym na zewnątrz językiem

– płukanie gardła ciepłą wodą

– chrapanie na wdechu i wydechu

– wymawianie głosek K, G w połączeniu z samogłoskami

– oddychanie wyłącznie przez usta lub przez nos

– głębokie oddychanie – wdech nosem, wydech ustami ( usta cały czas otwarte)

– przenoszenie skrawków papieru za pomocą słomki

– chuchanie

 

 

WRZESIEŃ

Rozwijanie wrażeń zmysłowych

Dla prawidłowego funkcjonowania i rozwoju człowieka konieczne jest ciągłe oddziaływanie bodźców zmysłowych na układ nerwowy. Dzięki gromadzeniu różnych wrażeń zmysłowych z własnego ciała oraz z otaczającego świata, przetwarzaniu ich i integrowaniu, układ nerwowy stale rozwija się i dojrzewa, a świadomość samego siebie, orientacja w otoczeniu i poczucie bezpieczeństwa regularnie wzrasta.

Ważnym elementem rozwoju dziecka jest kontakt z naturą. Intensywnie rozwijające się fizycznie i psychicznie dziecko w wieku przedszkolnym jest ciekawe świata. Chce badać, poznawać, odkrywać i poszukiwać, a do takich działań najlepsza jest duża przestrzeń, którą stwarza środowisko przyrodnicze.

Czym jest zmysł?

Zmysł jest systemem fizycznym, który zbiera dla mózgu informacje – zarówno ze świata zewnętrznego, jak i z wnętrza organizmu – i następnie przetwarza je na język, jaki może zrozumieć mózg. (R. J. Sternberg)

Umysł człowieka jest miejscem, w którym znajduje się wiedza. Powstaje ona w wyniku doświadczania, przeżywania, przy współpracy z poznaniem i wnioskami opartymi na zmysłowych przesłankach. Postrzeganie zmysłowe jest koniecznym warunkiem rozumienia, rozwoju i uczenia się. Początkowo dzieci doświadczają najbliższego otoczenia i poznają je dzięki swoim zmysłom. Oddychają, czują, poruszają się, wąchają, smakują, patrzą i słuchają. Natomiast zmysły dostarczają informacji o otoczeniu, budując wiedzę dzieci, która zapewnia im bezpieczeństwo i umożliwia kształtowanie charakteru oraz kreowania własnego życia.

Świat poznajemy za pomocą zmysłów – świadomie (eksperymentowanie, doświadczanie) i nieświadomie (obserwacja, odbieranie zapachów). A najlepiej odbierać rzeczywistość poprzez doświadczanie przyrody i przeżywanie jej wszystkimi zmysłami. Dzieci powinny patrzeć, słyszeć, wąchać, dotykać i smakować otaczający je świat.

U człowieka wyróżnia się 5 zmysłów i każdy z nich odgrywa niesamowitą rolę w doświadczaniu otoczenia i w badaniu przyrody:

  1. Zmysł dotyku (zmysł temperatury, zmysł równowagi, nonycepcja – zmysł bólu, priopriocepcja – zmysł napięcia mięśniowego i ułożenia części ciała względem siebie). Opisując ten zmysł można użyć określenia zmysł stykania się, ponieważ dotyk to nie tylko odczuwanie dłońmi, ale także każdym centymetrem powierzchni skóry. Wyróżnia się:
  • Dotyk pierwotny (protopatyczny) – odpowiada on za świadomość dotknięcia oraz chroni przed niebezpiecznym bodźcem dotykowym, który dominuje w okresie niemowlęcym.
  • Dotyk różnicujący (epikrytyczny) – odbiera precyzyjne informacje dotykowe (np. różnice w kształcie, fakturze), rozwija się stopniowo i z wiekiem jego znaczenie wzrasta.

Zmysł dotyku spełnia wiele ważnych funkcji i odpowiada za: poruszanie się, utrzymanie równowagi, zaspakajanie potrzeb fizjologicznych, jedzenie, zręczność manualną czy odczuwanie bodźców bolesnych i tych przyjemnych. Dotykanie przedmiotów dostarcza odbiorcy podstawowych informacji o otoczeniu. Dzięki temu dziecko poszerza swoje słownictwo, pogłębia umiejętność opisu i poprawnej wypowiedzi, używając licznych przymiotników m.in: miękki, twardy, ostry, kłujący, gładki, śliski, mokry, itp. Warto pamiętać, że każdy człowiek jest wrażliwy na dotyk w różnym stopniu i w różnych miejscach na ciele, dlatego warto wykonywać doświadczenia i badać rzeczywistość nie tylko dłońmi, ale także stopami, łokciami, policzkiem, itp.

Cel stymulacji dotykowej

Budzenie ciekawości poznawczej i radości eksperymentowania, rozwijanie zdolności postrzegania, poprawa precyzji ruchów, wzmacnianie motoryki małej (palców i dłoni), rozwijanie wrażliwości dotykowej, rozwój aktywności ruchowej, poprawa orientacji w schemacie własnego ciała.

Jak doświadczać dotyk?

Warto stosować zabawy sensoryczne: dotykanie przedmiotu umieszczonego w pudełku pełnym kulek z gazety, korzystanie z kart dotykowych pokrytych różnym materiałem, domino dotykowe, rozpoznawanie dotykiem przedmiotów lub segregowanie z monet, guzików i kamyków, bez udziału wzroku, ubieranie po omacku, szlak wodny, itp.

  1. Zmysł wzroku. Odpowiada on za widzenie, spostrzeganie kształtów, rozróżnianie natężenia światła, barw, odległości, emocji czy dostrzeganie niezwykłości świata. Wystarczy się trochę wysilić, żeby dostrzec rzeczy mało zauważalne, maleńkie, ale piękne.

Percepcja wzrokowa to zdolność rozróżniania bodźców wzrokowych, rozumienia ich i rozpoznawania w oparciu o inne doświadczenia. Towarzyszy nam cały czas, przejawia się na każdej płaszczyźnie życia człowieka i odgrywa bardzo ważną rolę w nauce czytania, pisania czy rozumienia zadań matematycznych.

Cel stymulacji wzrokowej

Rozwijanie spostrzegawczości, analizy i syntezy wzrokowej, nauka kreatywności, postrzegania przestrzennego, kształtowanie pamięci wzrokowej, poprawienie kontaktu wzrokowego.

Jak doświadczać wzrok?

Warto stosować liczne zabawy: poszukiwanie różnic pomiędzy obrazkami, różnicowanie położenia figur i elementów w przestrzeni, układanie puzzli, rozwiązywanie zgadywanek wzrokowych, odgadywanie zakrytego przedmiotu, memo obrazkowe, układanie i opowiadanie historyjek obrazkowych, itp.

  1. Zmysł słuchu i równowagi. Umożliwia odbieranie fal dźwiękowych, porozumiewanie się ze światem, rozróżnianie elementów mowy, zachowanie prawidłowej pozycji ciała i utrzymanie równowagi.

Dla niektórych osób hałas wydaje się być czymś normalnym, nieciągnącym za sobą żadnych następstw. Niestety silnie wpływa on na samopoczucie, odczuwanie stresu, zdenerwowanie, zniecierpliwienie i mniejszą koncentrację, dlatego warto ograniczyć krzyk, harmider i hałas, który spotykamy na każdym kroku oraz warto ćwiczyć słuch w ciszy.

Cel stymulacji słuchowej

Usprawnienie kanału słuchowego i percepcji słuchowej, usprawnianie umiejętności różnicowania dźwięków otoczenia i dźwięków mowy, rozwijanie pamięci słuchowej, analizy i syntezy słuchowej, koordynacji ruchowej i słuchowo-wzrokowej, ćwiczenie koncentracji uwagi i różnicowania skali dźwięku, doświadczanie znaczenia pojęć w muzyce (cicho-głośno, wysoko-nisko, szybko-wolno).

Jak doświadczać słuch?

Słuchanie i opowiadanie historyjki przedstawionej za pomocą dźwięków, gestów i mimiki, poszukiwanie lokalizacji dźwięków dochodzących z otoczenia, poruszanie się bez udziału wzroku za źródłem dźwięku, naśladowanie usłyszanego dźwięku, uliczka dźwięków, itp.

  1. Zmysł węchu. Jest to jeden z najbardziej pierwotnych zmysłów człowieka, który wiąże się z emocjami. (Zapachy potrafią wywołać najszybsze reakcje emocjonalne). W początkowej fazie stanowi system komunikacyjny, ponieważ dobrze funkcjonuje już w życiu płodowym. Bodźce węchowe wpływają na stan psychiczny i zachowanie człowieka. Zapachy odbierane są zarówno przez nos (jamę nosową i ustną), jak również przez skórę.

Cel stymulacji słuchowej

Budowanie wiedzy na temat otaczającego świata, gromadzenie doświadczeń węchowych, kojarzenie zapachu z sytuacjami oraz nauka lokalizacji zapachu. Stymulacja węchowa może być realizowana w formie: masażu, inhalacji i wdychania.

Jak doświadczać węch?

Rozpoznawanie różnych przedmiotów po zapachu, wąchanie i rozpoznawanie zapachu olejków, ziół i zapachowych świec, w celu zapoznania z zapachem lub utrwalania poznanych zapachów, zakładanie ziołowego ogródka i zabawa w rozpoznawanie ziół po zapachu.

  1. Zmysł smaku. Nasz język posiada 4 kubki smakowe: kwaśny, słodki, słony, gorzki. Dzięki temu percepcja smaku wzbogaca nasze doświadczenia i rozwija wrażliwość zmysłową. Poprzez zmysł smaku gromadzimy doświadczenia o potrawach, pogłębiamy doznania smakowe i uczymy się spożywać posiłki. Warto zapamiętać, że zmysł smaku i węchu są z sobą nierozerwalnie związane.

Cel stymulacji

Rozróżnianie i różnicowanie smaków, akceptacja nowego smaku oraz nowych posiłków, rozwijanie percepcji smakowej i wszystkich smaków.

Jak doświadczać smaku?

Rozróżnianie (i nazywanie) smaku owoców, warzyw, napojów, różnych potraw oraz umiejętne omawianie wrażeń smakowych i zapachowych przy spożywaniu, pomoc dziecka w przygotowywaniu posiłków, badanie intensywności zapachu, smakowanie wody (z cukrem, solą, cytryną), itp.

Rola zmysłów w życiu człowieka jest ogromna. Dzięki nim człowiek odbiera bodźce płynące ze świata i poprzez ich prawidłowy odbiór może prawidłowo funkcjonować, komunikować się z otoczeniem czy wyrażać swoje potrzeby. Dziecko powinno mieć okazję do: obserwowania i oglądania, poznawania i przeżywania, doświadczania, badania, wypowiadania się oraz działania i tworzenia. Dlatego warto pamiętać, że zmysły są przewodnikiem po świecie.